BIG DEAL – to kompleksowa umowa licencyjna, w której biblioteka lub konsorcjum biblioteczne decyduje się na zakup elektronicznego dostępu do wszystkich lub wybranej części czasopism wydawcy w celu zmniejszenia opłat za dostęp i kosztów związanych z czasopismami już subskrybowanymi przez instytucję.

Termin Big Deal został po raz pierwszy zastosowany w 2001 roku przez Kena Fraziera, aby odnieść się do kompleksowej umowy licencyjnej między biblioteką a dużymi wydawcami, w której wydawca zapewnia dostęp do pakietu czasopism sprzedawanych jako jeden produkt za jedną cenę.

Umowa typu Big Deal zapewnia połączenie dużych kolekcji czasopism elektronicznych, co umożliwia bibliotekom rozszerzenie dostępu i tworzenie kolekcji bez znacznego wzrostu kosztów. Ponadto wydawcy często oferują dostęp online do wcześniej niesubskrybowanych czasopism po niskich lub bez dodatkowych kosztów, pod warunkiem, że żadne istniejące subskrypcje nie zostaną anulowane. Biblioteki zazwyczaj anulują subskrypcje drukowane i indywidualne subskrypcje elektroniczne, uzyskując dostęp do pełnych pakietów. Big Deal często opiera się na umowach konsorcjalnych, ale może być także umową pośrednią między instytucją a wydawcą.

 

Zalety i wady modelu Big Deal:

ZALETY WADY
kontrola budżetu instytucji przeznaczonego na zakup zbiorów zmniejszona rola bibliotekarza w procesie opracowywania kolekcji
rozszerzony dostęp do czasopism wysokie koszty
łatwość korzystania i zarządzania dostępem do kolekcji korzystanie z tytułów jest często skupione wokół niewielkiego odsetka kolekcji; wiele tytułów nigdy nie jest używanych
  niepewna kwestia trwałości prawa dostępu; wyjście z umowy Big Deal może oznaczać ogromną utratę treści
  wydawcy mogą narzucać dowolne ograniczenia we wprowadzanie zmian w zawartości kolekcji

 

Bibliografia: