SAMOARCHIWIZACJA (ang. self-archiving) – to proces samodzielnego zamieszczania materiałów o charakterze naukowym w repozytoriach o otwartym dostępie w postaci e-printów. Jest jedną z dróg publikowania według idei Open Access, nazywany zieloną drogą (ang. Green Open Access). Proces zamieszczenia materiałów piśmienniczych wsparty jest wprowadzeniem przez autora metadanych opisu obiektu i poparcia zgodą autorską na ich udostępnienie.  Stanowi człon autoarchiwizacji, czyli terminu odnoszącego się w sposób szerszy do cyfrowych materiałów piśmiennych i niepiśmiennych o charakterze naukowym, edukacyjnym i materiałów wspomagających.

Autor może dokonać samoarchiwizacji jeśli znajduje się w posiadaniu wymaganych praw majątkowych do utworu. Prawa te można utracić tylko poprzez przekazanie autorskich praw majątkowych do artykułu lub udzielenie licencji wyłącznej. Wydawnictwo może też nakładać pewne ograniczenia, np. pozwolenie na archiwizację tylko w repozytorium instytucjonalnym bądź nałożenie czasowego embarga na artykuł. Istnieją specjalne bazy danych, które udostępniają informacje dotyczące warunków samoarchiwizacji, jak np. SHERPA/RoMEO.

 

Bibliografia:
  • Deja M.: Samoarchiwizacja – problem z identyfikacją zjawiska. [w:] Nowa Biblioteka, nr 2/13 (2013), s. 7-14.
  • Kozierski P.; Kabaciński R.; Lis M.; Kaczmarek P.: Open Access: analiza zjawiska z punktu widzenia polskiego naukowca. Poznań-Kraków, 2013.