Wiesław Julian Gruszkowski urodził się 15 lutego 1920 roku we Lwowie. W latach 1938–1941 studiował na Wydziale Architektury Politechniki Lwowskiej (zaliczył III rok studiów), od lipca 1944 do maja 1945 roku pracował w Energokombinacie Lwów jako kierownik oddziału budowlanego.
W czerwcu 1945 roku przyjechał do Gdańska. Od początku zaangażował się w odbudowę i odtwarzanie historycznego kształtu miasta, biorąc udział w jego odgruzowywaniu i inwentaryzacji. Od czerwca 1945 w Gdańsku, do sierpnia 1949 roku pracował jako kierownik wydziału urbanistyki w Wydziale Technicznym Zarządu Miejskiego. Obraz powojennego Gdańska utrwalił na fotografiach, które wykonywał podczas prac dokumentacyjnych. Jednocześnie w latach 1946–1947 studiował na Wydziale Architektury Politechniki Gdańskiej. Po ukończeniu studiów został zatrudniony w Katedrze Urbanistyki jako asystent (wrzesień 1947 – sierpień 1951), starszy asystent (listopad 1952–październik 1953) i adiunkt na Podyplomowych Studiach Urbanistyki (październik 1953–luty 1973).
Od września 1949 do lutego 1955 roku był projektantem, następnie starszym projektantem i głównym urbanistą w Biurze Projektowo-Badawczym Budownictwa „Miastoprojekt” w Gdańsku. Wraz z architektem Romanem Horodyńskim opracował ostateczną wersję odbudowy Głównego Miasta. W 1962 roku współautor planu zespołu portowo-miejskiego Gdańsk-Gdynia. W okresie od lutego 1955 do sierpnia 1958 roku był głównym architektem województwa gdańskiego. Został zwolniony z urzędu za zatwierdzenie planów odbudowy niektórych gdańskich kościołów.
Kolejno, od listopada 1958 do lutego 1973 roku, był kierownikiem Wojewódzkiej Pracowni Urbanistycznej w Gdańsku, od kwietnia 1973 do grudnia 1975 roku kierownikiem oddziału i głównym projektantem w Biurze Projektów Budownictwa Komunalnego w Gdańsku, a od stycznia 1976 do grudnia 1978 roku generalnym projektantem w Biurze Planowania Przestrzennego w Gdańsku, gdzie na pół etatu pracował jeszcze jako doradca naukowo-techniczny(styczeń-czerwiec 1979). W latach 1973–1978 był generalnym projektantem planu aglomeracji gdańskiej.
Od 1973 roku na stałe związał się z Politechniką Gdańską. Stopień doktora uzyskał w 1976 roku, na stanowisku docenta zatrudniony był od lutego 1973 do sierpnia 1989. W 1989 roku otrzymał tytularny tytuł profesora nadzwyczajnego.
W latach 1978-1981 był zastępcą dyrektora do spraw naukowych Instytutu Architektury i Urbanistyki PG, od 1984 roku prodziekanem Wydziału Architektury, a w latach 1985–1989 dziekanem Wydziału Architektury. Na emeryturze wykładał między innymi w prywatnej wyższej szkole zawodowej Wszechnicy Warmińskiej w Lidzbarku Warmińskim (od 2004), przekształconej następnie w Mazurską Szkołę Wyższą w Ełku. W latach 1975–1982 przewodniczył Miejskiemu Komitetowi Stronnictwa Demokratycznego w Gdańsku. Jako członek gdańskiej Miejskiej Rady Narodowej pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego (1976–1981) i przewodniczącego (1981–1984).
Jego autorstwa jest przeszło stu analiz, studiów i publikacji naukowych z dziedziny planowania przestrzennego i rewaloryzacji miast oraz wydawnictw popularnonaukowych. Jest autorem monografii „Planowanie przestrzenne miast portowych” (z Bohdanem Szermerem i Stanisławem Tomaszkiem, 1964), „Wspomnień z odbudowy Głównego Miasta Gdańska” (1978, wraz z Izabelą Trojanowską), „Zarysu historii urbanistyki” (1989), „Historii sztuki” (2005), a także współautorem (z Adamem Hauptem) projektu uporządkowania Wojskowego Cmentarza Francuskiego na gdańskim Suchaninie. Członek Stowarzyszenia Architektów Polskich (SARP) od 1947 roku, w latach 1958-1964 prezes Oddziału Wybrzeże, w 1969-1973 wchodził w skład Rady SARP. Członek Towarzystwa Urbanistów Polskich od 1954, przez dwie kadencje prezes oddziału gdańskiego, od 1989 roku członek honorowy Towarzystwa Urbanistów Polskich. Członek Sekcji Urbanistyki Komitetu Architektury i Urbanistyki Polskiej Akademii Nauk, członek-korespondent Deutsche Akademie für Städtebau und Landesplanung.
Odznaczony między innymi: Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, odznaką „Zasłużonym Ziemi Gdańskiej” (1966). Był laureatem Nagrody Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury (1962), Komitetu Nauki i Techniki (1966), Ministerstwa Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych (1968, 1969). W 1980 roku Ministerstwo Kultury i Sztuki nadało mu status twórcy. W 1997 roku został uhonorowany Medalem Księcia Mściwoja II, w 2002 roku otrzymał Nagrodę im. Prof. Jerzego Stankiewicza, w 2014 roku Medal „Za Zasługi dla Politechniki Gdańskiej”. W 2015 roku wyróżniony tytułem Honorowy Profesor Emeritus Politechniki Gdańskiej.
W 2012 roku został nominowany do Nagrody Miasta Gdańska w dziedzinie kultury „Splendor Gedanensis” za album pt. „Ruiny. Fotografie Wiesława Gruszkowskiego”. Otrzymał okolicznościowy „Splendor Splendorów”, przyznany w 40-lecie istnienia tej nagrody.
Zmarł 7 września 2018 roku w Sopocie, gdzie został pochowany na Cmentarzu Komunalnym.