Pracownik nauki, pracujący na rzecz gospodarki i społeczeństwa.
Inżynier, animator polskiego okrętownictwa, współtwórca pionierskich konstrukcji i technologii okrętowych. Budowniczy „Sołdka”, twórca tzw. połówkowej metody budowy statków, konstruktor kapsuły ratowniczej i urządzenia poprawiającego sterowność statków. Twórca szkoły naukowej w dziedzinie technologii okrętów. Profesor i rektor Politechniki Gdańskiej (1081-1984). Doktor honoris causa sześciu uczelni technicznych, w tym Politechniki Gdańskiej. Uhonorowany Medalem św. Wojciecha (2005).
Jerzy Doerffer urodził się 21 kwietnia 1918 roku w Łęce Wielkiej w powiecie gostyńskim. W 1936 roku rozpoczął studia wyższe na Wydziale Techniki Okrętowej i Lotniczej ówczesnej Technische Hochschule der Freien Stadt Danzig. Podczas studiów został przyjęty do Polskiej Korporacji Akademickiej „Rosevia”. W sierpniu 1939 roku został wysłany na praktykę do stoczni J. Samuel White & Co. Ltd. w Cowes w Anglii, gdzie budowano okręty wojenne dla Polski. Tam zastał go wybuch II wojny światowej.
Od stycznia do kwietnia 1940 roku służył w Polskiej Marynarce Wojennej jako marynarz na ORP „Błyskawica”. W połowie kwietnia 1940 roku został odkomenderowany przez ambasadę polską na studia na uniwersytecie w Glasgow (Szkocja) wraz z 4 innymi polskimi studentami budowy okrętów. Studia te ukończył w 1942 roku z dyplomem inżyniera budowy okrętów. W latach 1942– 1945 pracował w stoczni Vickers-Armstrongs Ltd. w Barrow-in-Furness w Wielkiej Brytanii.
W grudniu 1945 roku wrócił do Polski i w styczniu 1946 podjął pracę w Stoczni Gdańskiej. Jako główny inżynier i kierownik Wydziału Budowy Okrętów początkowo nadzorował remonty statków, a następnie kierował budową nowych jednostek. W latach 1946–1947 opracował projekt pierwszych na świecie kutrów rybackich o kadłubie stalowym o długości 17 metrów. W latach 1948–1949 kierował budową pierwszego polskiego statku pełnomorskiego: rudowęglowca „Sołdek” oraz pięciu kolejnych statków tej serii (typ B-30). W 1949 roku nadzorował budowę statków typu B-50 (pierwszych drobnicowców powstałych w polskich stoczniach po II wojnie światowej), w 1950 – parowych trawlerów burtowych typu B-10.
W 1951 roku został głównym inżynierem Stoczni Gdańskiej, następnie pracownikiem Centralnego Zarządu Przemysłu Okrętowego. W 1952 roku w Stoczni Szczecińskiej pełnił funkcję doradcy do spraw budowy nowych statków.
Jednocześnie w latach 1947–1949 uczył w Liceum Budowy Okrętów „Conradinum” w Gdańsku, a w 1948 roku związał się z Politechniką Gdańską. Ze względu na wątpliwości w uznawaniu jego dyplomu ze studiów z Anglii w 1950 roku uzyskał drugi dyplom magistra inżyniera na Wydziale Budowy Okrętów Politechniki Gdańskiej.
W okresie 1957–1958 odbył staże naukowe w stoczniach brytyjskiej i francuskiej. W 1960 roku uzyskał stopień doktora nauk technicznych, od 1964 był profesorem nadzwyczajnym, od 1969 profesorem zwyczajnym.
W 1952 roku zorganizował od podstaw Katedrę i Zakład Technologii Okrętów i Organizacji Przemysłu Okrętowego, którymi również kierował.
W latach 1953–1954 i 1958–1964 pełnił funkcję dziekana Wydziału Budowy Okrętów Politechniki Gdańskiej, od 1964 do 1967 roku prorektora do spraw ogólnych, od 1968 do 1975 zastępcy dyrektora Instytutu Okrętowego. W latach 1981–1984 był rektorem Politechniki Gdańskiej. W 1988 roku przeszedł na emeryturę.
Jako autor i współautor opublikował 207 prac (w tym sześć samodzielnych książek) na temat okrętownictwa i ochrony środowiska, między innymi „Technologię wyposażenia okrętowego” (1975) i „Oil Spill Response in the Marine Environment” (1992). Opracował 50 patentów polskich i zagranicznych oraz dziewięć wzorów użytkowych, w tym tzw. metodę połówkową budowy statków, napęd gondolowy, ster otwierany (nazywany sterem Doerffera) oraz zrzutową kapsułę ratowniczą.
Uczestniczył między innymi w odbudowie, modernizacji i rozbudowie stoczni produkcyjnych i remontowych, opracowywaniu nowych procesów technologicznych do budowy dużych statków pełnomorskich i doków pływających oraz do remontów statków (całkowita wymiana poszycia dna zewnętrznego; przedłużanie kadłubów statków), ponadto w przebudowie statku typu OBO na zbiornikowiec kwasu fosforowego.
Był prekursorem w projektowaniu oraz budowie konstrukcji i technologii jednostek pływających z tworzyw sztucznych wzmacnianych włóknem szklanym, przeznaczonych dla ratownictwa okrętowego, jednostek rybackich i Marynarki Wojennej. Pod jego kierunkiem zaprojektowano między innymi saperskie łodzie desantowe, łodzie ratunkowe kryte, łodzie ratunkowe odporne na ogień oraz trałowiec dla Polskiej Marynarki Wojennej z kadłubem wykonanym z laminatów (w latach 1981–1994 w Stoczni Marynarki Wojennej w Gdyni zbudowano siedemnaście trałowców o takich kadłubach).
Był członkiem Naczelnej Organizacji Technicznej (NOT) i przewodniczący jej oddziału w Gdańsku (1960–1973), przewodniczącym Komitetu Polsko-Norweskich Towarzystw Klasyfikacyjnych (1960– 1992): Polskiego Rejestru Statków i Det Norske Veritas, przewodniczącym podkomisji do spraw projektowania i wyposażenia statków Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) w Londynie (1977–1988), kierownikiem Komitetu do spraw Zwalczania Wylewów na Morzu Komisji Helsińskiej (1982–1988), członkiem Zespołu Dydaktyczno-Naukowego Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego (1963–1988) oraz członkiem honorowym Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Mechaników Polskich (SIMP).
W 1984 roku zainicjował powstanie Towarzystwa Przyjaciół Statku-Muzeum „Sołdek” – był jego przewodniczącym, a od 2005 roku honorowym przewodniczącym. W 1993 zorganizował Forum Okrętowe (Związek Pracodawców Przemysłu Okrętowego), które jako pierwsza organizacja z krajów byłego bloku socjalistycznego zostało przyjęte w 1995 roku do Association of European Shipbuilders & Shiprepairers. Czterokrotnie (1993–2003) wybierano go na przewodniczącego tej organizacji, a w 2003 roku został jej honorowym przewodniczącym.
Był laureatem zespołowych nagród państwowych I (1970) i II stopnia (1986). Został wyróżniony godnością doktora honoris causa Leningradzkiego Instytutu Budowy Okrętów (1970), Uniwersytetu Glasgow (1983), Uniwersytetu w Rostoku (1987), Politechniki Gdańskiej (1988), Akademii Marynarki Wojennej w Gdyni (2002) i Politechniki Szczecińskiej (2003). Odznaczono go między innymi Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1998), Orderem Sztandaru Pracy I klasy, medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”. Jako jedyny Polak został uhonorowany Złotym Medalem im. Williama Froude’a Królewskiego Stowarzyszenia Okrętowców w Londynie (1988) oraz międzynarodową nagrodą morską „Srebrny Delfin”, przyznawaną przez IMO (1989). W 2005 roku został uhonorowany Medalem św. Wojciecha.
W 1998 roku z okazji 80. rocznicy urodzin prof. Jerzego Doerffera Politechnika Gdańska wybiła dedykowany mu medal. Poświęcone mu tablice pamiątkowe zostały odsłonięte w 2008 roku w gmachu Wydziału Oceanotechniki i Okrętownictwa Politechniki Gdańskiej, w 2015 roku w siedzibie NOT w Gdańsku oraz w Sopocie przy ulicy Parkowej 12.